Little Miracle Fotografie

Little Miracle Fotografie, gezinsfotografie, Limburg, Fotograaf, Bruidsfotografie, trouwfotograaf, geboortefotografie, , babyfotografie, zwangerschapsfotografie

     The art of creating your memories

De geboorte van Xophie

Xophie, 19 juli 2018 ~ foto's onderaan het blog

Ik ben de afgelopen jaren bij vele tientallen bevallingen aanwezig geweest en hoewel het altijd spannend is om naar een geboorte te gaan, is de geboorte van je petekindje extra bijzonder. Zeker als je vriendin opeens zo snel bevalt dat ze het ze het niet meer volgens plan tot aan het ziekenhuis redden en ik bid en ren en de snelheidslimiet overschrijd. 

Juli was een spannende maand voor ons allemaal. Met 4 verjaardagen van mijn eigen kinderen, partner en broer leek de kans erg groot dat dit kleine meisje op een van deze dagen geboren zou worden. Op 18 juli, de 8e verjaardag van mijn oudste zoon, is en blijft alles heel rustig. Als Kirsten naar bed gaat appen we nog even. Ze heeft nergens last van en ik praat haar moed in, dat dit niets wilt zeggen over een eventuele naderende bevalling. 
Dit blijkt te kloppen want die nacht is er opeens wat actie. Ze wordt wakker van wat heftige krampen en heeft wat bloedverlies. Dit lees ik in een appje als ik die ochtend om 09.00 uur wakker wordt. Ik zie dat ze dit om 07:50 u heeft gestuurd en om 08:40 u een 2e bericht dat haar vliezen zijn gebroken. Ik mopper dat ze mij wakker had moeten. 

Ik vlieg dus uit bed en doe van alles tegelijk terwijl we berichtjes blijven sturen. Als ze zegt dat ze rugweeën heeft en Tim bijna thuis is en ze de verloskunige heeft gebeld voel ik me erg opgejaagd. Ik wil er NU naartoe. Om 09:20 zegt ze dat ze al elke 2 minuten een wee heeft en dat ze helemaal trilt. Ik ben dan bijna klaar en stap om 09:30u in de auto richting Landgraaf. Eigenlijk wilt Kirsten in een bevalbad in het ziekenhuis bevallen maar het is niet duidelijk of dit haalbaar is. 


Onderweg krijg ik om 09:45 u een appje dat ze 4 á 5 centimeter heeft dus ik durf iets meer adem te halen. Ik moet namelijk best flink omrijden door wegwerkzaamheden. Kirsten zegt dat ze naar het ziekenhuis gaan dus ik draai mijn auto om en rij richting het ziekenhuis. Als ik bijna bij de afslag ben belt om 09:53 Tim. Nog voordat ik heb opgenomen zegt mijn gevoel dat dit geen nieuws is waar ik van kan ontspannen. En inderdaad. Toen zij op het punt stonden in de auto te stappen werden de weeën zo intens dat de verloskundige heeft besloten nog even te controleren. Binnen 10 minuten zit Kirsten opeens op 9 centimeter en wordt het duidelijk dat het ziekenhuis geen optie meer is. Ik sla wat taal uit dat niet voor herhaling vatbaar en pak niet de afslag naar het ziekenhuis maar rij met een rotvaart door, weer terug richting het huis van Tim en Kirsten. 

De hele weg bid ik alleen maar dat mijn petemeisje niet al geboren is als ik daar aan kom. Ik zit inmiddels al een half uur in de auto en ik voel me alsof ik vastzit in niemandsland. Om 10:00 uur app ik Tim: 'nog 8 minuten'. Hij leest het niet en al zou hij het wel hebben gelezen, zou het weinig verschil maken. Als moeder natuur beslist dat er geperst moet worden, dan zij het zo. 
Om 10:08 uur parkeer ik mijn auto en vlieg ik op mijn sandaaltjes naar de voordeur (Kirsten zei later dat ze aan het ge-flipflop hoorde dat ik het was) De voordeur is open en als ik naar binnen val doe ik 1 laatste schietgebedje dat ik niet de kamer in kom en een baby zie.

Ik doe de deur open naar de woonkamer en zie Kirsten op de bank liggen met Tim op de grond naast haar en de verloskundige op de bank. Ik kan wel huilen van geluk en sta nog een tijdje na te trillen. Ik loop naar haar toe en aai even over haar haren. 'ik ben er schatje' zeg ik zacht. Opeens sluipen de buren langs, zij komen van boven en nemen de andere kinderen mee. Het is allemaal zo snel gegaan dat zij nog niet zijn opgehaald door de moeder van Tim.  Zij komt een korte tijd later binnen terwijl ze nog denkt dat alles op het gemakje gaat en ze de kids mee naar huis moet nemen. Als ze Kirsten op de bank ziet liggen en beseft dat het niet lang meer zal duren moet ze huilen. Ze mag blijven en de emotie van het idee dat ze zometeen haar kleinkind geboren ziet worden is haar even teveel.

Een paar minuten later hoor ik dat Kirsten volledige ontsluiting heeft. De persweeën laten echter op zich wachten. Ze verandert van positie en gaat op haar knieën naast de bank zitten in de hoop dat dit wat verlichting geeft voor haar rug en dat de zwaartekracht een handje helpt. Het valt even helemaal stil en tussendoor is Kirsten even aanspreekbaar. Misschien is het even allemaal te spannend geweest. Kirsten was bang dat ik er niet bij zou zijn en daarna werd de concentratie even verstoord doordat de kinderen door de kamer liepen en haar schoonmoeder binnen kwam. Hoewel ze zelf aangeeft hier geen last van te hebben zie ik vaker dat het lichaam even besluit niets te doen als het moment verstoord wordt. 

Ze gaat na een kwartiertje terug op de bank liggen en hier krijgt zij wel weer een perswee. Ze perst goed mee en de verloskundige vind het goed als ze terug op haar knieën naast de bank gaat zitten. Snel wordt het duidelijk dat het dit keer wel doorzet en Tim verhuist van haar hoofd naar de grond, waar hij zijn dochter zelf zal aanpakken, net als hij bij Xemm heeft gedaan anderhalf jaar geleden. Al na de eerste keer persen zien wij het hoofdje verschijnen. 
Kirsten heeft houvast nodig en gilt om de hand van haar schoonmoeder, die snel met uitgestoken hand naar haar toe rent. Ik bedenk me één seconde dat ik wel een wildlife fotograaf lijk. Ik lig op mijn buik op de grond met mijn camera voor me uit en ik moet bijna lachen. Ik word snel uit mijn gedachten gehaald als na kort persen het hoofd van de baby wordt geboren in de handen van Tim. Met een beetje hulp van de verloskundige worden de schoudertjes ook geboren en dan ligt om 10:47 uur Xophie bij Tim in zijn handen! Ik kan amper bevatten dat ik pas een half uurtje hier ben. Niemand houdt het vanaf dit moment droog, behalve Kirsten die echt even bij moet komen. 

Tussen haar benen door krijgt zij Xophie aangegeven en ze zakt tegen de bank aan in Tim zijn armen terwijl ze uitgeput haar dochter tegen zich aanhoudt. Ik veeg constant tranen weg die het zicht door mijn lens belemmeren terwijl ik toekijk hoe mijn petekindje haar eerste hap adem neemt. Wat een onwerkelijk krachtig moment! Dan lijkt het alsof Kirsten mij voor het eerst echt ziet en ze spreidt haar armen naar me uit. Ik gooi mijn camera op mijn rug en leun naar voren om haar al snikkend een dikke knuffel te geven en te zeggen hoe trots ik op haar ben. Als ik weer ga staan en mijn tranen weg veeg, wordt ik met grote ogen aangekeken. Even snap ik het niet maar dan zie ik het bloed op mijn handen dat nu ook op mijn gezicht zit. Ik heb blijkbaar op de grond geleund met mijn handen, middenin het bloed. Ik ben zo'n vat met liefde op dat moment dat het me niets kan schelen en ik moet alleen maar lachen terwijl ik met een doekje het bloed wegveeg en even mijn handen ga wassen. 

Een tijdje zitten zij hier op grond terwijl Kirsten bijkomt, totdat die houding pijn gaat doen. Ze geeft Xophie aan Tim die met tranen zijn dochter bewonderd en gaat zelf op de bank liggen waar al snel de placenta geboren wordt. Kirsten krijgt Xophie nog even terug maar ze geeft snel aan ze niet zo lekker te voelen. Ze is moe en ligt niet fijn. Daarom krijgt ze een groot glas cola en wordt Xophie gewogen. Met een gewicht van 3680 is zij kleiner dan iedereen had verwacht

Xophie krijgt haar controles op de bank en wordt aangekleed. Dan mag Kirsten haar voor de eerste keer aanleggen. Zij wilde dit zo ontzettend graag en wordt hier heel emotioneel van. Weer een reden voor Tim, mij, de moeder van Tim én de kraamverzorgster om de zakdoeken te pakken. Dat krijg je ervan als je met een hecht clubje bij elkaar bent. 
Na de eerste voeding gaat Tim Kensi, Ravi en Xemm bij de buren halen. Wat een groots moment om die hoofdjes bij de deur te zien verschijnen. Tim gaat vrolijk door met tranen laten als hij met Xemm op de arm erachteraan komt. Kensi en Ravi zijn heel erg lief voor Xophie en heel rustig. Ze vinden hun zusje prachtig! Xemm is nog wat klein om het goed te begrijpen maar na een poosje komt hij toch voorzichtig eens spieken naar dat kleine hoopje bij mama op schoot en durft hij haar zelfs een kusje te geven. Als er een tijdje later aan ze wordt gevraagd of ze niet lekker buiten willen spelen omdat Kirsten erg moe wordt, zegt Ravi zachtjes dat hij liever nog even bij mama wilt zitten. 

Als Kirsten echt haar rust nodig heeft neem ik Kensi en Ravi mee naar huis om bij ons te spelen zodat Kirsten en Tim even kunnen bijkomen van de heftige ochtend. 
Lieverds wat was het een spannende ochtend en wat hebben jullie het weer fantastisch als team gedaan!
(foto's uitsluitend gedeeld met toestemming van Tim en Kirsten)